Een tennisarm zonder tennisracket. Hoe dan?

Maar waar die pijn vandaan kwam? Dat was voor haar één groot raadsel. Er was haar verteld dat het misschien een tennisarm of een golfarm was.

“Maar Arie, ik tennis niet, ik golf niet en ik sport eigenlijk helemaal niet!”

Ik moest glimlachen. Want dat is nu juist het grappige aan die benamingen. Je hoeft helemaal niet te tennissen om een tennisarm te krijgen. En een golfbaan hoef je voor een golfarm ook nooit gezien te hebben. Dus vroeg ik wat verder door.

Wat doet u zoal op een dag? Heeft u hobby’s? Maakt u veel herhalende bewegingen? En toen kwam het antwoord. Ze zat bij een breiclubje. Sterker nog, ze breide iedere dag. En behoorlijk fanatiek ook. Ik legde haar uit dat juist die voortdurend herhaalde bewegingen van handen, polsen en onderarmen de pezen rondom de elleboog flink kunnen belasten.

Ze keek me even verbaasd aan. En begon toen hard te lachen.

“Dus ik heb misschien wel een breiarm?”

Tja, zo zou je het inderdaad kunnen noemen. Maar het zette haar wel aan het denken. Want elleboogklachten kunnen door veel meer activiteiten ontstaan dan alleen sport. Denk aan muziek maken, gamen, langdurig computerwerk, koken waarbij je veel snijdt of kneedt, klussen en tuinieren. En natuurlijk ook door sporten zoals padel, badminton, klimmen of wielrennen, waarbij je langdurig met je handen op het stuur steunt.

Het gaat vaak niet zozeer om wát je doet, maar om hoe vaak, hoe lang en op welke manier je bepaalde bewegingen maakt. Natuurlijk kun je op een feestje geen diagnose stellen. Daarvoor is een goed onderzoek nodig. Maar soms brengt een eenvoudig gesprek je al een heel eind in de juiste richting.

En dat is misschien wel een van de mooiste kanten van mijn vak.

Niet alleen kijken naar waar iemand pijn heeft, maar vooral nieuwsgierig blijven naar het verhaal erachter. Want soms ligt de oorzaak van een klacht niet op de tennisbaan of golfbaan…

Maar gewoon in een mandje met breinaalden en wol.